ตราบลมหายใจสุดท้าย (อสุภกรรมฐาน)
เผยแพร่เมื่อ: โดย: 60ss
| Am |
กาAmยที่เธอมองเห็Emนว่างามสุดท้าFยความเสื่อมทรามจะมาพรากGไปร่วงโรยFลงในสายธาร ยามกาEmลเวลาหมุนไAmปชีวิตDmต้องแตกสลาD7ย ไม่มีเที่ยงGแท้.. E
ผAmมเส้นงาม ถึงคราEmวร่วงไปแขนขFาที่เคยว่องไวกลับไร้เรี่ยวGแรงโรคภัFยเฝ้าคอยคุกคาม ติดตาEmมไปในทุกแAmห่งเกิด แDmก่ เจ็บ ตาย สำแดงG เป็นธรรมดC C7า..
หากเธอมอFงทุกการเกิดมาที่มีอย่างลึกEmซึ้งเราทั้งหลาDmยต่างถูกรัดรึงGด้วยกามและตัณCหา.. A/C#ดั่งแมงมุDmมที่วางสายใยG กลับติดใEmยที่ตนสร้าAmงมาเกิดวนDmอยู่ในโลกาไม่หลุดพ้นGไป
ห้วงแห่งภFพจบลงที่ใจเห็นภัยที่เกิดEmมาในสังขาDmรที่เคยแบกมGากำลังเสื่อมสCลาย.. A/C#เปิดดวงตDmาเห็นความสัตย์จริGงจากความจริEmงของเมืองแห่งกาAmยตราบที่ลมDmหายใจสุดท้าGยจะคืนสู่(C)ดิน
| F | Em Am || Dm G | C C7 |
| * | ** |
เปิดดวงตFาเห็นความสัตย์จริงจากความจริEmงของเมืองแห่งกาAmยที่เคลื่อนไหDmวในลมหายใจG..ที่มีแต่ปัญCญา

เนื้อเพลง ตราบลมหายใจสุดท้าย (อสุภกรรมฐาน) ปาน ธนพร แวกประยูร กายที่เธอมองเห็นว่างาม สุดท้ายความเสื่อมทรามจะมาพรากไป ร่วงโรยลงในสายธาร ยามกาลเวลาหมุนไป ชีวิตต้องแตกสลาย ไม่มีเที่ยงแท้ ผมเส้นงาม ถึงคราวร่วงไป แขนขาที่เคยว่องไวกลับไร้เรี่ยวแรง โรคภัยเฝ้าคอยคุกคาม ติดตามไปในทุกแห่ง เกิด แก่ เจ็บ ตาย สำแดง เป็นธรรมดา หากเธอมองทุกการเกิดมาที่มีอย่างลึกซึ้ง เราทั้งหลายต่างถูกรัดรึงด้วยกามและตัณหา ดั่งแมงมุมที่วางสายใย กลับติดใยที่ตนสร้างมา เกิดวนอยู่ในโลกาไม่หลุดพ้นไป ห้วงแห่งภพจบลงที่ใจเห็นภัยที่เกิดมา ในสังขารที่เคยแบกมากำลังเสื่อมสลาย เปิดดวงตาเห็นความสัตย์จริง จากความจริงของเมืองแห่งกาย ตราบที่ลมหายใจสุดท้ายจะคืนสู่ดิน เปิดดวงตาเห็นความสัตย์จริง จากความจริงของเมืองแห่งกาย ที่เคลื่อนไหวในลมหายใจ ที่มีแต่ปัญญา